1/

H Άλλη Αγορά (ΕΜΙ 1998)

Διασκευές - Ενορχηστρώσεις

Διασκευή 20 τραγουδιών του Μ. Χατζιδάκι για ορχηστρικό σύνολο Κάθε τρελό παιδί – Νάνι του Ρήγα το παιδί – Υμηττός – Το τραγούδι της Σειρήνας – Το τριαντάφυλλο – Η μικρή Ραλλού – Μανούλα μου – Η τιμωρία – Ο Γιάννης ο φονιάς Χελιδόνι στο κλουβί – Η πίκρα σήμερα- Αερικό – Συνέβη στην Αθήνα – Τριαντάφυλλο στο στήθος – Σαν σφυρίξεις τρεις φορές – Ο κυρ Αντώνης – Κοίτα με στα μάτια – Οι κολασμένοι – Πάει έφυγε το τραίνο – Ξημερώνει

 

Για την “Λαική Αγορά”

(….) Η λατρεία της λεπτομέρειας ενός λαικού σώματος. Αυτή υπήρξε η ιδιοφυής σχέση του Νίκου Κυπουργού με το λαικοφανές υλικό μου. Λατρευτική γεμάτη επιθυμίες κι ακριβές μουσικές μνήμες (….)

(…) Devotion to detail involved in a popular “corpus”. This has been the brilliant relationship of Nikos Kypourgos with my material, which appeared to be “popular”. A kind of devotion full of desires and precious musical memories (….)

Η ΑΛΛΗ ΑΓΟΡΑ

Πριν έντεκα ακριβώς χρόνια, ο Μάνος Χατζιδάκις με φώναξε μια μέρα και μου είπε: “Πάρε αυτά τα τραγούδια και πρότεινέ μου μια νέα όψη τους. Παίξε, τόλμησε, κάνε ελεύθερα ότι θέλεις. Το “σώμα” τους είναι δεδομένο, σημασία έχει το πως και με τί θα το ντύσεις. ¨Εχεις μιά εβδομάδα καιρό, ο χρόνος πιέζει. ” Αυτά είπε και εξαφανίστηκε.
Τον ξαναείδα στο στούντιο, όταν ήρθε να τα διευθύνει. Γελούσε όταν οι μουσικοί δεν αναγνώριζαν τα τραγούδια -έλειπε, βλέπετε, η μελωδία, αφού κανένα όργανο δεν “ντουμπλάριζε” τη φωνή. Αντίθετα, άλλες μελωδίες και ρυθμοί, που κατά κάποιο μυστηριώδη τρόπο “ενυπήρχαν” στα τραγούδια, κι ας μη φανερώνονταν στις προηγούμενες εκτελέσεις, εμφανίζονταν τώρα απρόοπτα. Οι τραγουδιστές, τέλος, συμπλήρωναν με την φωνή τους την Λαική Αγορά.
Στο μεταξύ, η ιδέα για ένα ορχηστρικό δίσκο, όπου σε κάθε ένα απ΄τα τραγούδια αυτά, ένα διαφορετικό όργανο θα τραγουδούσε στη θέση της φωνής, γυρνούσε στο μυαλό μου επίμονα. Κι όταν την είπα στον Χατζιδάκι, εκείνος είχε έτοιμο τον τίτλο: Η Άλλη Αγορά.
Μετά απο έντεκα χρόνια λοιπόν, η ιδέα μου εκείνη μου φάνηκε πιο ώριμη και οι μουσικοί ξαναήρθαν στο στούντιο, ένας – ένας αυτή την φορά. Ο Χατζιδάκις ήταν πάλι εκεί. Πίσω απ την κονσόλα τον έβλεπα, όπως και τότε, να δίνει στις νότες ζωή. “¨Ενα-δύο-τρία-και….” ξανάδινε στους σολίστες, μέσα απ΄τις ίδιες εκείνες μαγνητοταινίες, την πρώτη τους ατάκα και κλείνοντας εμείς το κανάλι της φωνής, τους αφήναμε να “τραγουδήσουν” ελεύθερα…
Έτσι φτιάξαμε την Άλλη Αγορά. Για να είμαι ειλικρινής, δεν πήρα ακόμα από τον Χατζιδάκι το τελικό Ο.Κ. Έχει πάλι εξαφανιστεί. Ο χρόνος όμως πιέζει και πάλι. Και παίρνω το ρίσκο.
Νικος Κυπουργός, 1998 (4 χρόνια μετά το θάνατο του Μάνου Χατζιδάκι)

Εxactly eleven years ago, Manos Hadjidakis called me one day and said: Take these songs and suggest a new appearance for them. “Play boldly, do just as you like, freely. The “corpus” is taken for granded. What matters is how you will dress it and with what. You have one week. Time is pressing. “So saying, he disappeared.
I didn’t see him again until the Studio, when he arrived there to conduct. When the musicians couldn’t recognize the songs, he laughed-you see, the melody was missing, since there was no musical instrument “doubling” the voice. On the contrary, other melodies and rhythms-in some mysterious way, “inherent” in the songs, even if not evident in previous performances-appeared in an unforseen way now. Last of all, the singers supplemented the Popular Marketplace (Laiki Agora) with their voices.
Meanwhile, there was an idea persistently revolving in my brain, connected with an orchestral record where instead of the human voice, a different musical instrument would “sing” in each of the different songs. When I mentioned this to Hadjidakis, he had the title ready. The Other Marketplace (I Alli Agora).
Well now, after eleven years, that idea seemed to me to have matured and the musicians returned to the Studio, one by one this time. Once again, Hadjidakis was present. I could see him there behind the console – table, just like then, infusing the notes with life. “One-two three-and….” he kept telling the soloists once again, through those same tape-recordings giving them their first cue. By closing the channel of the voice, we let the solo instruments “sing” freely… This is how we made The other Marketplace. Frankly I haven’t yet the final “O.K” from Hadjidakis. He’s disappeared again. But once again, time is pressing. So I’ ll take the risk.”‘
Nikos Kypourgos, 1998 (4 years after Manos Hadjidakis’ death)