Κηποθέατρο

Κριτικές Δίσκων

(…) Είναι πραγματικά σπάνιο ένας δίσκος να έχει τέτοια αυτοτέλεια. Να περιλαμβάνει την προσωπογραφία του δημιουργού του ηχητικά και οπτικά, σε ένα ολοκληρωμένο κείμενο. (…) Ένας αποκαλυπτικός δημιουργός που αγγίζει το συναίσθημα μικρών και μεγάλων, χωρίς ποτέ ο ίδιος να υποκλίνεται στις σειρήνες της δισκογραφίας.

Βασίλης Αγγελικόπουλος, Καθημερινή, 7 Οκτωβρίου 2004


(…) Εικόνες που, από όποιο χώρο κι αν προέρχονται, ο Νίκος Κυπουργός τις έχει δέσει άρτια μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να δημιουργούν όντως την αίσθηση ενός μουσικού κηποθεάτρου όπου μουσικοί και κοινό αποτελούν ένα κομμάτι, το οποίο όμως επικοινωνεί και συνδιαλέγεται. Πρόκειται για ένα άκρως γενναιόδωρο άλμπουμ, με τραγούδια που ξεχειλίζουν από έντονα συναισθήματα. Μεταξύ των άλλων προσέξτε την ερμηνεία του Χρόνη Αηδονίδη στο “Βλέφαρό μου”, από τις πλέον συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές του άλμπουμ.

Το Βήμα, 17 Οκτωβρίου 2004


Όσο απολαυστική ήταν πέρυσι η συναυλία του Νίκου Κυπουργού στο Μέγαρο –απάνθισμα της μουσικής του για το θέατρο και τον κινηματογράφο–, τόσο, και περισσότερο, είναι ο δίσκος που βγήκε τώρα από τη συναυλία εκείνη: “Κηποθέατρο” ο τίτλος του.

Βασίλης Αγγελικόπουλος, Υποβολείο, Καθημερινή, 24 Οκτωβρίου 2004


Γιά όσους τυχερούς παρακολούθησαν τη μουσική παράσταση “Κηποθέατρο” του Νίκου Κυπουργού, κάποια στιγμή της πορείας της από το Φεβρουάριο του 2003, όταν ανέβηκε για πρώτη φορά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, μέχρι πριν από ένα μήνα στο Αρχαίο Ωδείο της Πάτρας, αλλά πολύ περισσότερο για όσους οι εικόνες φτιάχνονται πολύ πιό γλαφυρές με την ακροαματική διαδικασία, το “Κηποθέατρο” μόλις κυκλοφόρησε από το “Σείριο”.

Απογευματινή, 23 Οκτωβρίου 2004


(…) Το Κηποθέατρο περιέχει τρεις ξεχωριστές πραγματικά στιγμές, τα αγγλόφωνα “Save me (I’m still falling)”  και “Saved” που αποδίδουν η Σαβίνα Γιαννάτου και ντουέτο ο Αλκίνοος με τον Δημοσθένους, αντίστοιχα,  από τα ομορφότερα κομμάτια που υπέγραψε ο Κυπουργός στην καριέρα του και που εδώ παρουσιάζονται με τον ηλεκτρικό ήχο των “γύρω-γύρω”. Και, βέβαια το “Βλέφαρό μου” σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου. Όσες φορές κι αν ακούς αυτό το νανούρισμα από τον Χρόνη Αηδονίδη, δεν το χορταίνεις, κυριολεκτικά! Η παρούσα έκδοση φέρει όλα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του Σείριου, εφόσον, για μιαν ακόμη φορά, συνοδεύεται από κείμενα, βιογραφικά, πλούσιο φωτογραφικό υλικό και το καλόγουστο artwork του Πέτρου Παράσχη.

Αντώνης Μποσκοίτης, Ήχος, Νοέμβριος 2004


Συνθέτης που οικοδομεί τη δική του προσωπική μυθολογία πολλά χρόνια τώρα, ο Ν. Κ. παραμέναι ένας εστέτ δημιουργός (είναι θετικός ο χαρακτηρισμός για την περίπτωσή του), τοποθετημένος, μονίμως, μακριά από κάθε τι που θα μπορούσε να δηλητηριάσει το αισθητικό του όραμα. Αυστηρός μέχρι κεραίας στις επιλογές, τους στόχους και τις επιδιώξεις του, έχει προσφέρι τον μεγαλύτερο όγκο της δουλειάς του σε θεατρικά ή κινηματογραφικά έργα, επιλέγοντας τοιουτοτρόπως το κοινό του, ένα κοινό έτοιμο να δεχθεί την έκπληξη,  την ακροβασία, την πρόκληση μέσα από μία διανοητική, συνήθως, προετοιμασία. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Κυπουργός γράφει “δύσκολη” ή “κουλτουριάρικη” μουσική. Απεναντίας, ο ίδιος είναι μάστορας της μελωδίας, πολλές φορές η ατμόσφαιρα των τραγουδιών του είναι συγκινητική, άλλοτε σκωπτική, δίχως να αρνείται την … ευσεβή λαικότητα, δίχως να κοιτά αφ’ υψηλού τους μύθους. Μετέρχεται δηλαδή ό,τι μπορεί να λειτουργήσει στην ψυχοσύνθεση ενός απλού ακροατή, που έχει συνηθίσει, μόνο, να μην παρασύρεται από το εφήμερο. Το “Κηποθέατρο” είναι ένα άλμπουμ ζωής, κατά μίαν έννοια, για τον Κυπουργό και ακριβώς εξαιτίας αυτού, η καλύτερη αφορμή για να τον γνωρίσουν όσοι αναγνώστες/ακροατές ενδεχομένως δεν τον γνωρίζουν. (…) Μία έκδοση όπου η αισθητική απόλαυση με την ψυχική ευφορία βαδίζουν μαζί, μονίμως.

Φώντας Τρούσας, Jazz & Τζαζ, Δεκέμβριος 2004


Ήταν από τις πιό ζωντανές και πιό διεγερτικές βραδιές ελληνικής μουσικής στο Μέγαρο, αυτή που ζήσαμε πέρυσι τέτοιο καιρό με τη συναυλία του Νίκου Κυπουργού. Ο εκλεκτός, όσο και αθόρυβος συνθέτης, από τους κορυφαίους πιά δημιουργούς του καιρού μας, παρουσίαζε πανόραμα της μουσικής που έχει συνθέσει για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Τοπίο ποικίλο, πολύχρωμο και ερεθιστικό ανοίχτηκε μπροστά μας, με μουσικές που σε κέρδιζαν αμέσως αλλά και απαιτούσαν να τις ακολουθήσεις προσεκτικά για να σου αποκαλύψουν τον πυρήνα τους. Δίχτυ αόρατο συνέδεε ανεπαισθήτως το ένα κομμάτι με το άλλο κι εσένα με το όλον, κύματα μουσικής και συναισθήματα σε ανεβοκατέβαζαν. Εκείνη η απολαυστική συναυλία αποτυπώθηκε στο δίσκο “Κηποθέατρο”.

Καθημερινή, 19 Δεκεμβρίου 2004


(…) Ένα απάνθισμα από στιγμές ιδιαίτερες, χάρμα ακοής, που μας υπενθυμίζουν, εκτός από τα ίδια τα έργα για τα οποία γράφτηκαν, και το ταλέντο του συνθέτη, που παραμένει ένας από τους πιό ενδιαφέροντες και εμπνευσμένους της χώρας..

Μετρό, Ιανουάριος 2005


(…) Πεισματικά αρνούμενος να βάλει όρια, ο Ν.Κ. συνθέτει με την αυτοπειθαρχία και την τρέλα της κλασικής μουσικής, αλλά ασελγεί τρυφερά επάνω της, πλουτίζοντάς την με όλους τους ήχους του κόσμου, μουσικούς και φυσικούς. Δημιουργεί συνθέσεις γεμάτες εικόνες ουτοπικές και παραμυθένιες, δύσκολες, μα παράλληλα συναισθηματικές και καταλυτικές. Η ηχογράφηση είναι από την παράσταση – σταθμό που έδωσε στο Μέγαρο Μουσικής μαζί με αρκετούς ξεχωριστούς ερμηνευτές (…) Το Κηποθέατρο είναι μια καταγραφή της 25χρονης πορείας του μέσα από σκηνές και αποσπάσματα στο θέατρο και τον κινηματογράφο, ή καλύτερα τις – σκηνοθετικά – μουσικές του ιδέες πάνω σε έργα και εικόνες.

Χριστιάννα Φινέ, Sonik, Ιανουάριος 2005


(…) Σε πρώτο άκουσμα το ”Κηποθέατρο” ξενίζει τον ανυποψίαστο ακροατή. Μοιάζει με υφαντό στολισμένο με δεκάδες ετερόκλητα στοιχεία: μουσικές της Ανατολής, της Δύσης, των Βαλκανίων, μουσικές από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου, παιδικά τραγούδια, εμβατήρια, αναγεννησιακές φόρμες, πολυφωνικά άσματα. Όμως, αυτή η πολυσυλλεκτικότητα είναι και η μαγεία του έργου του Νίκου Κυπουργού. Εάν δεν είναι ο μοναδικός, είναι από τους λίγους Έλληνες μουσικούς που εμπνέονται από τόσες πολλές και διαφορετικές πηγές και επιπλέον άχουν την ικανότητα να πλάθουν ένα εντελώς δικό τους υλικό. Τρανή απόδειξη το εν λόγω CD, που μακάρι να οδηγήσει το κοινό στην αναζήτηση και της προσωπικής δισκογραφίας του ξεχωριστού αυτού δημιουργού.

Μίλτος Σαλβαρλής, HITECH


Ο Νίκος Κυπουργός δεν έχει βασίσει την καριέρα του στη δισκογραφία. Ανήκει στην κατηγορία εκείνη των συνθετών που έχουν πολύ καλή απ ευθείας σχέση με το κοινό –κυρίως μέσα από τις θεατρικές και τις κινηματογραφικές του δουλειές–, ενώ οι περισσότεροι δίσκοι που φέρουν την υπογραφή του περισσότερο συμπληρώνουν και πιστοποιούν αυτή τη σχέση παρά αποτελούν έναυσμά της. Υπ’ αυτήν την έννοια, ο δίσκος “Κηποθέατρο” έρχεται να καλύψει ένα κενό. Μια επιλογή κομματιών του συνθέτη, τα οποία, αν και γράφτηκαν με διάφορες αφορμές για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένους –διαφορετικούς μεταξύ τους– στόχους, “ομογενοποιούνται” για χάρη μιας συναυλίας και ενός δίσκου. Αποκτούν, δηλαδή, ξεχωριστή δυναμική, καθώς οι ηχοχρωματικές αναλογίες βοηθούν τον ακροατή να εκτιμήσει τις εμπνεύσεις και τις επιδόσεις του Νίκου Κυπουργού πιό… οργανωμένα.

Γιώργος Μητράκης


Παρότι ο Ν. Κ. δεν χρειάζεται συστάσεις, καθώς αναμφισβήτητα πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους συνθέτες της γενιάς του, η συγκεκριμένη συλλογή αποτελεί την καλύτερη εισαγωγή στο έργο του.

Πρώτο Θέμα, 3 Ιουλίου 2005