…Το σάουντρακ της “Ελεύθερης κατάδυσης” δεν είναι εξίσου “αυθεντικό”. Αλλά το αποτέλεσμα της διασκευής δύο θεμάτων από τη “Ρυθμολογία” που έκανε ο Κυπουργός, για να “τηρήσει”, έτσι, την υπόσχεση του δασκάλου του προς το σκηνοθέτη, να του γράψει μουσική για την καινούρια του ταινία. Ωστόσο, η πρώτη ακρόαση είναι αρκετή όχι μόνο για να διαλύσει τους πιθανούς ενδοιασμούς, αλλά και για να σε βάλει σ’ ένα απροσδόκητο παιχνίδι, αυτό του φλερτ του διασκευαστή με το πρωτότυπο, ενός φλερτ γεμάτου μουσικότητα, που δεν νομίζω ότι θα πετύχαινε τόσο, αν ο ενορχηστρωτής δεν ήταν και συνθέτης, αν, για την ακρίβεια, δεν ήταν αυτός ο συνθέτης.
Φώτης Απέργης, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 16 Απριλίου 1995
Αυτή η έκδοση του “Σείριου” μετά την αποδημία του δημιουργού του, διακρίνεται πάνω απ’ όλα για την υψηλή της ποιότητα (τόσο στην εμφάνιση όσο και στο περιεχόμενο) αλλά και για τη σωστή ισορροπία ανάμεσα στην ευλαβική προσέγγιση των καταλοίπων του συνθέτη και τη δημιουργική “αυθαιρεσία”! (…) Εξάλλου ο ίδιος ο Χατζιδάκις – πάντοτε σοφός επαναστάτης κι αμφισβητίας ακόμα και του ίδιου του έργου του- δεν θα επιθυμούσε τον εγκλεισμό της μουσικής του σε προστατευτικά ¨στεγανά” που θα διεκδικούσαν την πιστή αναπαραγωγή της. Αλλά σίγουρα θα προτιμούσε να σταθεί κινητήρια δύναμη και πηγή έμπνευσης, ώστε να εξασφαλίσει τις φυσικές της προεκτάσεις στο μέλλον (…) “Αυθαίρετα” λοιπόν ο Κυπουργός επέλεξε δύο θέματα από τη “Ρυθμολογία” ως κατάλληλα για τη συγκεκριμένη ταινία, κι απ’ αυτά γεννήθηκαν οι μουσικές που συμπληρώνουν το δίσκο. Κομμάτια που γεννήθηκαν κάτω από τον αστερισμό του “Σείριου”, με την αόρατη παρουσία του μεγάλου απόντα, που όμως η σκιά του δεν βαραίνει, δεν ακινητοποιεί, αλλά αντίθετα εμπνέει και δίνει διεξόδους. Ο Κυπουργός θεωρεί, σεμνά, τον εαυτό του “διασκευαστή” των ήχων που θα έγραφε ο Χατζιδάκις και που αφουγκράστηκε μετά το θάνατό του μέσα από την στενή πνευματική τους σχέση, γι’ αυτό και του αποδίδει τη μουσική της “Ελεύθερης κατάδυσης”. Όμως το σημαντικό είναι ότι το έργο, αν και αναπτύσσεται πάνω στους χατζιδακικούς μελωδικούς πυρήνες, δεν είναι μία δήθεν “πιστή” απομίμηση του ύφους του, αλλά φέρει τη σφραγίδα του δημιουργού του. Ενός συνθέτη και ταλαντούχου ενορχηστρωτή που ωρίμασε μουσικά μέσα από την πολύχρονη μαθητεία του κοντά στον Χατζιδάκι, όμως κρατά τις αποστάσεις του από τον άχαρο ρόλο των επιγόνων.
Λάμπρος Λιάβας, Ελευθεροτυπία, 11 Απριλίου 1995
