επικοινωνία ·  en | gr

o Νίκος Κυπουργός / Η μουσική του

Music on stage

Μουσική για το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση 1991-92



έτος κυκλοφορίας: 1993
FM records

Ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας:
Νίκος Κυπουργός

ΤΟ ΠΕΘΑΜΕΝΟ ΛΙΚΕΡ

  • 1.Τίτλοι (2:40)
     
  • 2.Το υπόγειο (0:26)
  • 3.Το βαλς (1:59)
  • 4.Τίτλοι τέλους (1:26)

ΔΟΝΟΥΣΑ

  • 5.Τίτλοι (2:51)
  • 6.Το όνειρο και ο θάνατος της Ελένης (3:10)
  • 7.Το θέμα της μικρής Μαρίας  0:38)
  • 8.Το θέμα του μουγγού (1:15)

ΟΙ ΦΡΟΥΡΟΙ ΤΗΣ ΑΧΑΙΑΣ

  • 9.Τίτλοι (2:18)
    (στους Dave Brubeck και Nicola Piovani – σαν αντίδωρο)
  • 10.Το θέμα της Μελιώς (1:13)
  • 11.Το θέμα και ο αυτοσχεδιασμός της  Σύνθιας (2:16)
  • 12.Παραλλαγή (0:54)
  • 13.Τίτλοι τέλους (1:35)

ΗΛΕΚΤΡΑ (Μετάφραση Κ. Χ. Μύρης)

  • 14.Δεύτερο στάσιμο (2:47)
  • 15.Πρώτο στάσιμο (2:13)

ΑΜΛΕΤ

  • 16.Εισαγωγή (1:17)
  • 17.Cambiamento (1:08)
  • 18.Ο χορός των θεατρίνων (1:15)
  • 19.Το νανούρισμα της Γερτρούδης (1:24)
    (Ιρίνα Καρπούχινα)
  • 20.Φινάλε (1:12)

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΕΓΙΟΛΦ

  • 21.Ο μικρός Έγιολφ (3:26)

ΓΕΡΜΑ (Στίχοι: Τζένη Μαστοράκη)

  • 22.Νανούρισμα (2:18)
    Ρένη Πιττακή
  • 23.Πλένω στο κρύο ρέμα (1:52)
  • 24.Κι αν την κρατούσαν κλειδωμένη (1:05)
  • 25.Το τραγούδι του βοσκού (2:18)

ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

  • 26.Άνεμος και βροχή (2:05)
  • 27.Ο θάνατος του λυράρη (2:47)

ΑΝΕΞΙΤΗΛΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

  • 28.Τίτλοι (1:34)
  • 29.Χορός και τίτλοι τέλους (1:30)




κριτικές

Από τους πιο όμορφους δίσκους που άκουσα φέτος είναι και ο καινούργιος του Ν. Κ. Συγκεντρωμένα αποσπάσματα από εργασίες του των δύο τελευταίων ετών που έρχονται να καταδείξουν (για πολλοστή φορά…) ότι όσο κι αν η (αλλοπρόσαλλη και μιας χρήσεως) ελληνική δισκογραφία ποτέ δεν έδειξε ενδιαφέρον για τέτοιου είδους εργασίες, οι άνθρωποι που συνειδητά πλέον εργάζονται σ’ αυτόν το χώρο όχι μόνο πληθαίνουν, αλλά και μουσική με ουσία δημιουργούν. Οι συνθέσεις του Ν. Κ. διαθέτουν το προσόν να λειτουργούν ως οι αντιπροσωπευτικές ηχητικές φωτογραφίες από διάφορες δημιουργικές στιγμές του και συνιστούν κάτι περισσότερο από μία απλή κατάθεση… Αν δεν κινδύνευα να παρεξηγηθώ θα αποτολμούσα το χαρακτηρισμό “μύηση”.

Θάνος Φουργιώτης, Ήχος & Hi-Fi, Απρίλιος 1993



Παρακολουθώντας τη συνθετική εργασία του Κυπουργού στο θέατρο και τον κινηματογράφο διαπιστώνει κανείς την ικανότητά του να είναι διαφορετικός κάθε φορά και απολύτως μέσα στο πνεύμα του συγγραφέα (και του σκηνοθέτη οπωσδήποτε). Ψάχνει το ύφος της εποχής, απορροφά και αποδίδει στη μουσική του τις προθέσεις της παράστασης, αναζητώντας τους κατάλληλους ήχους, τα κατάλληλα όργανα, με αξιοσημείωτα ευρήματα πολύ συχνά και με αποτελέσματα πέραν της πεπατημένης. Ο νέος δίσκος του Κυπουργού δεν χαρακτηρίζεται από την ομοιογένεια που χαρακτηρίζει τους προηγούμενούς του, κι είναι φυσικό αυτό αφού περιλαμβάνει κομμάτια από επτά διαφορετικές εργασίες του στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Στο πρώτο μέρος, ωστόσο, υπάρχει ενότητα ύφους γιατί τα κομμάτια έχουν συγγένειες εσωτερικές και εξωτερικές: μελωδίες “ονείρου και ρέμβης”, με απόκρυφα, μόλις δηλούμενα, πάθη και πυρετούς υποφώσκοντες (…)

Στο δεύτερο μέρος υπάρχουν κομμάτια από τέσσερις θεατρικές παραστάσεις. Τις μουσικές και στις τέσσερις αυτές παραστάσεις τις χαρήκαμε επί σκηνής. Λειτούργησαν αποτελεσματικά και ορισμένες από αυτές υπήρξαν, χωρίς υπερβολή, ευεργετικές για την οικεία παράσταση (…)

Βασίλης Αγγελικόπουλος, Μεσημβρινή, 13 Μαίου 1993



(…) Ένας από τους ελάχιστους Έλληνες συνθέτες που έχουν λειτουργήσει επιτυχημένα στον τόσο δύσκολο τομέα της μουσικής για τον κινηματογράφο (αλλά και για το θέατρο και την τηλεόραση είναι ο Νίκος Κυπουργός. Η μουσική, που εξελίσσεται με αντιστικτική σχέση με την εικόνα που υπογραμμίζει, σχολιάζει με γνώση, ευαισθησία και διακριτικότητα χωρίς να τραβά το θεατή από τ’ αυτί για να δηλώσει την παρουσία της. Αυτό το τόσο σπάνιο ήθος διακρίνει και τα κομμάτια που διάλεξε ο Ν. Κ. για να συμπεριλάβει σ’ έναν δίσκο που μόλις κυκλοφόρησε και που περιέχει δείγματα από τις εργασίες του των δύο τελευταίων χρόνων για το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Ένας μουσικός, ικανός κάτοχος των εκφραστικών του μέσων, μ΄έμπνευση και λεπτότητα πλησιάζει θέματα αρκετά διαφορετικά, δίνοντάς τους όμως μία ενότητα ύφους που υποβάλλει η ενορχήστρωση και η ιδιαίτερη χρήση του ρυθμικού στοιχείου. (…)

Λάμπρος Λιάβας, Ελευθεροτυπία, 19 Μαίου 1993



This site requires flash to be installed