επικοινωνία ·  en | gr

o Νίκος Κυπουργός / Η μουσική του




22/03/2006

Ο ΝΙΚΟΣ ΚΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ BRUGGES



(...) Ο Νίκος Κυπουργός είχε επιλέξει μια σειρά από τα πιό «ανατολικά» κομμάτια του έργου του, και η επιλογή ήταν καλή, υποστηριγμένη από εξαιρετικούς μουσικούς με όργανα κυρίως παραδοσιακά, όπως νέι, σάζι, λαούτο, ακόμα και γυαλί ταμπούρ.


(…) Απ’ τα πρώτα κιόλας τραγούδια, το κοινό άρχισε σιγά-σιγά να ανταποκρίνεται, κι έγινε φανερή αυτή η μαγική επικοινωνία με τους μουσικούς, μαγική με την έννοια ότι δεν μπορείς να την ορίσεις ή να την εξηγήσεις, όταν όμως συμβαίνει το νιώθεις ότι είναι σίγουρα εκεί. Οι μουσικοί νιώθοντας αυτή την επαφή, χαλαρώνουν, χαμογελούν, χαίρονται, και το κοινό με τη σειρά του ανταποκρίνεται ακόμα περισσότερο. Κι αυτό διαρκώς επιτείνεται. Είναι το σίγουρο σημάδι μιας επιτυχημένης συναυλίας.


Οι δύο τραγουδιστές, ο Δώρος Δημοσθένους και η Λιζέτα Καλημέρη δεν είχαν μικρό ρόλο στην επιτυχία. Ο Κυπουργός προνόησε επίσης ν’ αφήσει χώρο και στον αυτοσχεδιασμό, ώστε οι μουσικοί να δείξουν τις ικανότητές τους.


Το τελευταίο τραγούδι ήταν ένα νανούρισμα από τα “Μυστικά του κήπου”, το κοινό όμως δεν ήθελε να πάει για ύπνο. Ζητούσε κι΄άλλο.

Οι οργανωτές του φεστιβάλ είναι πολύ αυστηροί με το χρόνο έναρξης και τη διάρκεια μιας συναυλίας. Αυτή τη φορά, οι κανόνες έσπασαν. Το κοινό ζητούσε κι’ άλλο, και οι οργανωτές το επέτρεψαν. Oι μουσικοί ξαναέπαιξαν το ορχηστρικό Danse des rêves, αλλά το κοινό ζητούσε διαρκώς κι άλλο. Η Λιζέτα αρχίζει να τραγουδάει το Rom. Η καλύτερη επιλογή, αφού με τις πρώτες κιόλας νότες ξέσπασαν χειροκροτήματα. Μην ξεχνάτε, ήταν ένα τραγούδι που οι περισσότεροι δεν είχαν ξανακούσει πριν απ’τη βραδυά αυτή, και παρ’ όλα αυτά αμέσως το αναγνώρισαν.


Βγαίνοντας από την αίθουσα, βλέπαμε μόνο γελαστά πρόσωπα. Ήταν όλοι ευτυχείς.

(…) Ξαναγυρίζοντας στη συναυλία, είναι αξιοθαύμαστη η ευκολία με την οποία ο Κυπουργός χειρίζεται τα διαφορετικά στυλ. Σαν μια πεταλούδα περιδιαβαίνει τον πλούσιο ελληνικό μουσικό κήπο, από λουλούδι σε λουλούδι. Η μουσική του δεν είναι ποτέ βαρειά, ποτέ βαρετή, αλλά πάντοτε αρμονική. Είναι το είδος της μουσικής που “σου χτυπάει την πόρτα, κι έτσι και της ανοίξεις, σε αρπάζει και δεν σ’αφήνει ποτέ πια να ξεφύγεις”.


Luc Pardon – Marleen Retour HYPERLINK "http://www.skopos.be/GrMuziek"http://www.skopos.be/GrMuziek