1/

Φεγγάρι από Χαρτί (Μ. Ράππας – Θ. Παπαθανασίου) ▷ 🖌

Θέατρο

Σκηνοθ. Μ. Ρέππας – Θ. Παπαθανασίου, Εθνικό Θέατρο, 2020

  ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

Μια από τις πιο ερεθιστικές προκλήσεις για τους ανθρώπους του θεάτρου είναι, νομίζω, τα ταξίδια που καλούμαστε να κάνουμε σε χρόνους και τόπους μακρινούς. Κάθε έργο, κάθε παράσταση, κι ένα ταξίδι.

Σ’ αυτήν την παράσταση το ζητούμενο για όλους μας ήταν όχι να μιμηθουμε τη δεκαετία του ’60, αλλά να φωτίσουμε θραύσματα χαρακτηριστικά και αναγνωρίσιμα εκείνης της εποχής, όπως τα έχει καταγράψει ο καθένας μέσα του. Έτσι και στη μουσική, δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι δεδομένες από το έργο αναφορές στον Χατζιδάκι και τον Τσιτσάνη ή στους νεόφερτους χορούς της εποχής, αλλά όλα αυτά αναπόφευκτα ιδωμένα μέσα από μια πιό σημερινή και προσωπική ματιά.

Στο «Φεγγάρι από χαρτί» το ταξίδι για μένα δεν ήταν τόσο μακρινό, μιας και δεν είχα παρά να ανατρέξω στις παιδικές μου μνήμες. Ήταν ένα ταξίδι εσωτερικό, διασκεδαστικό και συγκινητικό μαζί, στον μαγικό τόπο της παιδικότητας και της αθωότητας, εκεί που όλα είναι θαυμαστά και εφικτά.

Νίκος Κυπουργός, Φεβρουάριος 2020
(από το πρόγραμμα της παράστασης)