1/

Αίας (Σοφοκλής)

Θέατρο

Σκηνοθ. Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Φεστιβάλ Επιδαύρου, Θέατρο Νέου Κόσμου, 2015 ‌ ‌‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

(από το πρόγραμμα της παράστασης):

Η μουσική για τον Αίαντα επιχειρεί να ανιχνεύσει τα όρια μεταξύ απαγγελίας και τραγουδιού.
Με τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο νιώσαμε εξαρχής την ανάγκη για έναν ραψωδό, που με λόγο και τραγούδι δίνει σχήμα και μορφή, μαζί με το Χορό, στην αφήγηση του έργου.
Τα μέλη του Χορού αλλά και οι βασικοί χαρακτήρες χρησιμοποιούν τη μουσική, άλλοτε ως αφετηρία του λόγου τους, άλλοτε ως πλαίσιο μέσα στο οποίο τον εντάσσουν. Έτσι ο λόγος μπορεί να απορρέει από τη συγχορδία ενός λαούτου ή από μια νότα στα πνευστά, αλλά και αντιστρόφως μπορεί εκείνος να γεννήσει τη μουσική. Στόχος είναι η μετάβαση να γίνεται ομαλά και φυσικά, όπως την συναντούμε στην τέχνη του αρχέγονου παραμυθά, ραψωδού ή τροβαδούρου.
Κάτι που πάντα με γοητεύει στο θέατρο, είτε ως δημιουργό είτε ως θεατή, είναι η ζωντανή εκτέλεση της μουσικής. Στoν Αίαντα οι περισσότεροι ηθοποιοί όχι μόνο τραγουδούν πολύ καλά αλλά και παίζουν κάποιο όργανο, νυκτό ή πνευστό.
Έτσι, τα τρία λαούτα που συνοδεύουν την αφήγηση-τραγούδι, σαν σε μια μπαλάντα, πλαισιώνονται από μια μικρή «μπάντα» πνευστών, η οποία αποδείχτηκε ιδανική για μια παράλληλη μουσική εξέλιξη του έργου και ικανή να συγκεράσει τον βαλκανικό ήχο των χάλκινων με τον βυζαντινό ψαλμό και την ηπειρώτικη πολυφωνική παράδοση.
Τέλος, κοινή ήταν η επιθυμία μας με τον σκηνοθέτη να μην χρησιμοποιήσουμε τεχνική ενίσχυση των οργάνων αλλά να εκμεταλλευτούμε την ακουστική του θεάτρου της Επιδαύρου, που είναι το ιδανικότερο φυσικό ηχείο.

Νίκος Κυπουργός