1/

Το Γέλιο των Θεών (Lord Dunsany) 🖌

Θέατρο

Σκηνοθ. Δημήτρης Οικονόμου, Δημοτικό Θέατρο Καλλιθέας, 1999

Η μουσική για το Γέλιο των Θεών –με εξαίρεση το «συμβατικό» tango για κουαρτέτο εγχόρδων– παίχτηκε αποκλειστικά από ένα κοντραμπάσο και κρουστά (κυρίως μικρά ξύλινα, μεταλλικά, και πλαστικά αντικείμενα).
Δύο μουσικοί, ο Βασίλης Παπαβασιλείου και ο Αλέκος Χρηστίδης, είναι υπεύθυνοι για την παραγωγή τόσο των ήχων «μεταφυσικού» χαρακτήρα (το γέλιο των θεών ή η απειλή των προφητειών), όσο και των «ρεαλιστικών» ήχων (ο σεισμός, το ήρεμο ηχητικό τοπίο της φύσης, το κελάηδισμα των πουλιών).
Ειδικά το κελάηδισμα στηρίζεται στην αυθεντική φράση ενός πουλιού, που αφού τη μετέφερα σε πολύ αργή ταχύτητα (32 φορές πιό αργά από την αρχική) και κατά πέντε οκτάβες χαμηλότερα, την κατέγραψα ώστε να παιχτεί πιστά από ένα κοντραμπάσο. Ξαναγυρίζοντας σταδιακά στην αρχική ταχύτητα, τα μελωδικά και ρυθμικά σχήματα της φράσης αυτής παίρνουν τη μορφή άλλοτε θρήνου κι άλλοτε γέλιου για να καταλήξουν τελικά στο αρχικό κελήδισμα.
Με το κελάηδισμα αυτό ανοίγει και κλείνει όλο το έργο.

Νίκος Κυπουργός (από το πρόγραμμα της παράστασης)