1/

Τρωάδες (Eυριπίδης) 🖌

Θέατρο

Σκηνοθ. Γιώργος Λαζάνης, Θέατρο Τέχνης, 1993

‌‌‌‌‌‌‌‌‌




Η ζωντανή μουσική στην Επίδαυρο κατέληξε να θεωρείται επικίνδυνο τόλμημα. Μήπως όμως ο χώρος την καθιστά φυσικώς αναγκαία;

Ο λιτός, αυστηρός και υπερήφανος θρήνος των Τρωάδων πλαισιώνεται μόνο από τον μακρινό απόηχο μιας φλογέρας και από ήχους μεταλλικούς που παράγονται επί σκηνής.

Έδωσα μεγάλη σημασία στην κίνηση των φωνών μέσα στο χώρο καθώς και στις παραμέτρους της έντασης, της πυκνότητας, της χροιάς. Η ενότητα ύφους επεδίωξα να εξασφαλιστεί με την επίμονη επανάληψη ορισμένων μουσικών σχημάτων και με τη χρήση μιας αυθαίρετα «αρχαιότροπης» εξατονικής κλίμακας.

Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους συντελεστές της παράστασης και ιδιαίτερα στα μέλη του χορού, που ανίχνευσαν μαζί μου ισορροπίες λεπτές, που αγγίζουν κάποτε τα ασαφή όρια μεταξύ λόγου και μουσικής.

Νίκος Κυπουργός